In deze gastblog: Lynn op reis, verteld Lynn over haar Kaapverdië vakantie. Hoe het was om terug te keren en hoe het ontdekken van de eilanden haar nog meer van Kaapverdië heeft laten houden.
Reizen naar nieuwe plekken heeft altijd iets speciaals. Maar voor mij is deze Kaapverdië vakantie extra bijzonder. Ik kwam hier voor het eerst met mijn zeilboot en deze reis brengt bijzondere herinneringen terug.
Die eerste keer kwam ik aan op São Vicente met onze zeilboot, na een week op zee, en bracht drie geweldige weken door op het eiland. Maar behalve een tweedaags bezoek aan het naburige eiland Santo Antão, bleven de andere 8 eilanden voor mij onontdekt.
Wat me bij is gebleven waren de warme zon die elke dag scheen, de opzwependemuziek, het lekkere eten (veel verse vis en lekker fruit) en de mooie bevolking. De geschiedenis van deze eilanden mag dan turbulent zijn geweest (als slavenhub voor de Portugezen) diezelfde geschiedenis zorgde dat het land een smeltkroes is van culturen, en dat maakt het tot een boeiende bestemming.
De Kaapverdische eilanden liggen niet al te ver uit elkaar en ferry’s en vliegtuigjes zorgen voor een vlotte verbinding. Hierdoor kon ik in de twee weken die ik op reis was een aantal eilanden bezoeken. Ik kies voor vier eilanden in twee weken, een zwaar maar voldoenend programma.
Na aankomst op Sao Vicente vertrek ik de met de ferry naar Santo Antão, waar ik vier dagen verblijf en wondermooie hikes doe door de bergen. Ik neem de ferry terug naar Sao Vicente om daar een vliegtuig te nemen tot Santiago, het hoofdeiland. Na vier dagen op deze interessante plek vlieg ik voor twee nachten naar het vulkanische eiland Fogo. Om vervolgens weer langs Santiago te reizen naar Sao Vicente. Hier breng ik nog de drie laatste dagen door voor ik alweer huiswaarts moest.
Hoewel dit misschien een hele onderneming lijkt (en is) was het voor mij echt wel de moeite waard om zo veel te bezoeken in twee weken. Ik vond het ook leuk om tijdens mijn verblijf op de Kaapverdische Eilanden enkele keren terug te keren naar hetzelfde eiland. Op de duur voelde de stad Mindelo op Sao Vicente voor mij een beetje aan als thuiskomen, ook omdat ik steeds op dezelfde plek logeerde.
In Kaapverdie spreken ze Creools. Het is een soort Portugees dialect gemengd met Afrikaanse invloeden. Het Creools verschilt ook nog eens per eiland wat het moeilijk maakt om er een officiële taal van te maken. Hoewel de meerderheid van de bevolking het Creools gebruikt in de omgang blijft Portugees de officiële taal van Kaapverdië.
In het begin verstond ik er amper iets van. Maar na een tijdje kon ik wel aardig wat woordjes. Dat ik Frans sprak hielp hier wel bij en ik moet zeggen dat verbazend veel locals toch ook wat Frans verstaan. Ben je niet zo’n talenknobbel? Daar zou ik me niet door laten afschrikken. De meeste mensen spreken wel wat woordjes Engels en gebarentaal is universeel dus met een welgemeende glimlach kom je ook nog altijd een heel eind, zeker in Kaapverdië.
Tijdens mijn reis van twee weken kon ik zien hoe verschillend de eilanden zijn. Hoewel ik tijdens het droogseizoen in Santo Antão verbleef, was dit eiland opvallend groen. Contrast vond ik op Fogo, waar de donkere lava-achtige kleuren overheersen.
Overal waar je komt zie je kleuren. De felgekleurde huisjes staan op ieder eiland in een mooi contrast met de natuur, buiten hangt vaak kleding te drogen aan een wasdraad, de houten vissersbootjes hebben meestal ook een kleurig likje verf. Wat me snel opvalt en erg aantrekt is hoe fotogeniek dit land is. Meermaals heb ik tijdens deze reis gewenst dat ik al ogenknipperend foto’s kon nemen.
Ik ga naar huis na twee weken op reis, vier eilanden en ontelbaar veel mooie herinneringen. Hoewel ik nu een beter beeld heb gekregen van dit land en zijn cultuur valt er nog een pak meer te ontdekken. En natuurlijk zijn er ook veel plekjes waar ik nog een keer naartoe zou willen. Genoeg reden om weer terug te komen dus! Voor een volgende Kaapverdië vakantie, of misschien wel weer zeilend vanuit Nederland, want er is nog genoeg te ontdekken.
