Evi Hanssen in Kaapverdië (deel 3)

Adembenemende landschappen in Fogo

Het eiland Fogo is in feite één grote vulkaan. In 2014 verwoestte hij nog 2 dorpen – alle bewoners waren op tijd geëvacueerd – maar een actieve vulkaan spreekt tot de verbeelding, zeker bij de kinderen. We kijken dan ook erg uit naar ons verblijf op dit eiland. (En ik zal eindelijk de streek verkennen waarvan ik al anderhalve week de heerlijke witte wijn drink.) We slapen in een colonial guesthouse. Een statig koloniaal gebouw dat geschiedenis ademt. Hoge plafonds, houten vloeren, mooie traphal en eenvoudige maar smaakvol ingerichte kamers. Dat deze b&b ook een charmant zwembadje heeft, is mooi meegenomen.

Sao Filipe is klein maar charmant en de mensen vrolijk en behulpzaam. Ik zou hier wel een dagje door de straten willen kuieren, maar we hebben maar 2 nachtjes en de vulkaan roept.

Met een huurauto gaan we op één dag het volledige eiland rondrijden, met als hoogtepunt een bezoek aan Pico de Fogo. Een slingerend pad leidt ons naar het adembenemende landschap. We rijden tussen meters gestold lava. De maan staat pal boven de vulkaan en tekent zich af tegen de felblauwe lucht terwijl de zon in onze ogen schijnt. Rondom ons fijn zwart zand met hier en daar een frisgroene struik : wijnranken ! Dit lijkt wel een andere planeet. Het pad naar de voet van de vulkaan wordt steeds hobbeliger, maar ons autootje houdt vol en na anderhalf uur eindigen we in het dorpje Portela.

In 2014 werd het nog volledig bedolven onder de lava maar ondertussen zijn ze aan de heropbouw bezig. Op de restanten van de huisjes die er eerst stonden, is er weer een barretje, een stalletje met souvenirs, wat huisjes en een mini mercado gebouwd. Het is een vreemde plek maar het toont de flexibiliteit van de Kaapverdianen : “De vulkaan geeft en neemt”. De mensen hier passen zich aan en aanvaarden de mogelijke gevolgen. Als ik ’s avonds het zwarte glinsterende vulkaanzand van mijn voeten was, besef ik nog maar eens op wat voor een bijzondere plek we zijn geweest.

Slow tempo op Santiago

Ons avontuur eindigt in Santiago, het grootste eiland van Kaapverdië en ook het meest veelzijdige. We worden opgehaald door de Nederlander Etienne, die hier zijn hart en ziel heeft verloren. Diep in de prachtige hooglanden van Santiago, waar de tijd heeft stilgestaan, baadt hij de eco-lodge Kaza Di Marli uit. Een eenvoudige guesthouse met tent, naast een schooltje en een kerkje, met uitzicht over een adembenemende vallei. Etienne heeft – behalve ontelbare weetjes over het wel en wee van Santiago – ook de gave om aan te voelen waar zijn gasten behoefte aan hebben. Na alle indrukken van de afgelopen weken heeft ons gezin vooral behoefte aan een fijn strand. Tarrafal blijkt met zijn kleurrijke vissersbootjes en palmbomen de juiste keuze te zijn.

Onze laatste 3 dagen van deze fantastische reis beleven we in slow tempo. Een korte hike, een bezoekje aan Cidade Velha – beschermd door UNESCO – en s’ avonds een heerlijke maaltijd, bereid door de vrouw des huizes, Marli. We ontwaken samen met de natuur en gaan slapen als de laatste honden stoppen met blaffen. Dit is een magische plek. Basic, want geen warm water en enkel stromend water op aanvraag, maar met de ongeëvenaarde gastvrijheid van een Kaapverdiaan.

Bom Dia. Bom Noite. Voor wie niks én alles wil beleven op Santiago – met een minimum aan ecologische voetafdruk – is dit de ideale afsluiter.