Het ontstaan van de Salinas
Het dorpje Pedra de Lume werd gesticht door Manuel Antonio Martins in 1796 nadat hij de vulkaankrater met daarin het zoute meer had ontdekt. Dit zou later in de 18e eeuw de belangrijkste locatie voor zoutwinning in Kaapverdië worden. Het zoutmeer heeft zich op natuurlijke wijze in de krater gevormd. Water uit de nabijgelegen oceaan is door het bergachtige landschap heen gefilterd en verzamelde zich uiteindelijk in de krater.
Dat er veel zout te vinden was viel dus niet te betwisten. De uitdaging lag echter in het transporteren van het zout in de hoog gelegen krater naar de haven van Pedra de Lume. Aan het begin werd er veelal gebruik gemaakt van ezels om het zout te vervoeren. Later, in 1921 werd er een kabelbaan geïnstalleerd. Deze was 1100 meter lang en had een capaciteit van 25 ton zout per uur. Dit versnelde het vervoer van het zout dus behoorlijk.
Uiteindelijk werd er van 1804 tot 1984 in Pedra de Lume zout gewonnen. Dit werd gedaan door het creëren van Salinas, wat vanuit het Portugees vertaald naar zoutpannen. Deze pannen werden gemaakt met verschillende dieptes. Hoe ondieper de zoutpan, hoe sneller het water verdampt. De diepste zoutpannen gingen tot een maximale diepte van een halve meter. De snelheid waarmee het water verdampt en de hoeveel zuurstof die er bij het zout komt, zorgen voor de verschillende kleuren van de zoutpannen.
De zoutproductie ging in verval na 1887, toen de belangrijkste exportbestemming, Brazilië een verbod op geïmporteerd zout oplegde. Vervolgens werden de Salinas weer nieuw leven ingeblazen in 1921, toen het Franse bedrijf Salins du Cabo Verde zich er vestigde. Tegenwoordig is de productie kleinschalig. Het zout van de Salinas is voornamelijk terug te vinden in schoonheidsproducten en natuurlijk de Kaapverdiaanse keuken.